“Зеро, ҳангоме ки мо қувват ва омадани Худованди мо Исои Масеҳро ба шумо хабар додем, аз паи афсонаҳои фиребгарона нарафтаем, балки кибриёи Ӯро бо чашми худ дидаем.” (2 Петрус 1:16)
Китоби Муқаддас афсона нест. Он сабти одамонест, ки бар ҷойҳо, санаҳо ва номҳои воқеӣ роҳ рафтаанд. Он хатсайрҳоро бар харита, ба тартиби замонӣ, пай гиред — нуқтаеро пахш кунед ё ▶-ро пахш кунед, то қадам ба қадам аз он гузаред.
На як сафари ягона, балки ҷараёни таърихи наҷот аз офариниш ба баъд: офариниш ва ҳубут → тӯфон ва Бобил → даъват (Иброҳим) → замини ваъдашуда → Хуруҷ → биёбон → фатҳ → подшоҳӣ → тақсим → асорат → бозгашт.
Ҳаёти Исоро чунон ки Инҷилҳо нақл мекунанд, ба тартиб пай гиред — аз таваллудаш дар Байтлаҳм, ба воситаи таъмид ва хидмати Ҷалил, аз миёни Сомария, то салиб, эҳьё ва суъуд дар Ерусалим.
Аз Пантикост дар Ерусалим, чӣ гуна Инҷил берун аз Яҳудо паҳн шуд — аз миёни Осиёи Хурд ва Аврупо то қалби империя. Яке аз панҷ сафарро интихоб кунед (1·2·3 + сафари баҳрӣ ба Рум + пас аз озодӣ) ва воқеаҳои Аъмолро бо номаҳое ки дар роҳ навишта шудаанд, пай гиред.